Anthony

“Ik zie nu dat je de kans hebt om toch gewoon jezelf te zijn in deze maatschappij, ook al worden er bepaalde verwachtingspatronen op je geplakt door bijvoorbeeld de media.”

Door de inzichten die ik heb gekregen door de documentaire heb ik nu een ander perspectief op bepaalde dingen. Het is mogelijk om dat te doorbreken. Ik heb nu meer kennis over de wereld, bijvoorbeeld over economische invloeden. Daardoor zie ik nu in dat het helemaal niet zo hoeft te zijn dat mensen mij haten, maar dat het gewoon iets zakelijks kan zijn. Vooral Winston heeft hieraan bijgedragen. Hij was in het begin ervan overtuigd dat discriminatie helemaal niet bestaat. Dat ging zo ver dat ik me afvroeg of hij wel 100% was. Later heb ik juist hele mooie dingen van hem geleerd. Ik heb iets van zijn manier van kijken kunnen meenemen, en andersom denk ik ook. Hij heeft gesprekken met mij gehad waarin hij dingen heeft kunnen leren, bijvoorbeeld dat je je niet per se als slachtoffer hoeft op te stellen, of dat je het allemaal zo slecht hebt. Je moet er gewoon het beste van maken.

“Het gaat erom dat je jezelf kunt uiten over je problemen en de puzzelstukjes nog een keer neerlegt.”

Het moment dat de anderen over mijn moeder spraken had veel impact op mij. Mijn moeder is Nederlands. Hoe ze daarmee om is gegaan, vond ik een heel moeilijk onderwerp om over te praten. Ik zou er zelf persoonlijk heel anders mee zijn omgegaan. Ze bekeek dingen vooral positief en probeerde er het beste van te maken. Maar wat ze vooral ook deed was negeren. Ik denk dat als zij dingen anders had gedaan, dan zou ik het veel minder zwaar hebben gehad tijdens mijn jeugd.

Anthony

“Ik zie nu dat je de kans hebt om toch gewoon jezelf te zijn in deze maatschappij, ook al worden er bepaalde verwachtingspatronen op je geplakt door bijvoorbeeld de media.”

“Als ze de problematiek bespreekbaar had gemaakt, dan had dat heel erg geholpen.”

Als kleine jongen wist ik helemaal niets over discriminatie. Je komt er mee in aanraking, maar als mijn ouders me er een beetje op hadden voorbereid, dan had ik veel problemen niet gehad, of veel minder heftig ervaren. Ik begin nu langzaam wel een ander soort gesprekken met mijn ouders te voeren. Het wordt meer bespreekbaar. Eerst zeiden ze nog dat ik gek was als ik dingen vertelde, zoals de moeite die ik had met het vinden van een baan. Nu is de hele maatschappij er meer mee bezig, dus ben ik niet de enige die hierover met ze hoeft te praten. Ze horen het nu ook van andere mensen.

Het was goed om even weg te zijn van Nederland. Om alles op pauze te zetten en gewoon daar te zijn met de groep.
Wat me het meest heeft geraakt is dat iedereen zo open was om hun verhalen te delen.
We werden uit ons eigen milieu getrokken en daardoor kreeg je de ruimte om er naar te kijken, om het te analyseren en om erover te praten.
Iedereen die meeging waren vrienden van mij, en ze hadden allemaal hetzelfde meegemaakt, maar we hadden het er nooit samen over gehad.
Ik dacht altijd dat andere mensen dit soort dingen deden en niet ik.
Afkomst is een deel van wie je bent, maar het is niet wie je bent.
Wat ik vooral heb geleerd is om vragen te stellen.
Veel jongeren hebben een racistische ervaring meegemaakt, maar sommigen hebben geen idee wat ze er mee moeten doen.
Ik zie nu dat je de kans hebt om toch gewoon jezelf te zijn in deze maatschappij, ook al worden er bepaalde verwachtingspatronen op je geplakt door bijvoorbeeld de media.
Wanneer je jezelf durft te uiten, kom je er al snel achter dat je niet zo alleen bent als je denkt.
De moed van anderen heeft mij ertoe gedwongen om nog eens kritisch naar mezelf te kijken.
Ik was vooral boos op mezelf dat ik in zo’n situatie geen weerwoord heb.