Jacqueline

“Wat me het meest heeft geraakt is dat iedereen zo open was om hun verhalen te delen.”

In het dagelijkse leven is niet iedereen altijd zo open. Het was dus heel bijzonder dat we dit voor elkaar deden, en dat nu heel veel mensen dit gaan zien. In veel van de verhalen die verteld werden kan ik mezelf goed vinden. Ik ken genoeg mensen die het ook hebben meegemaakt, en die het nog steeds meemaken. Om dat te horen, was een bevestiging voor mij: dat ik en de mensen die ik ken niet alleen zijn. We zijn met best wel veel, en we gaan er een oplossing voor vinden. We staan er niet alleen voor.

“Ik heb geleerd dat ik meer zelfverzekerd moet overkomen.”

Als mensen die mij willen discrimineren kunnen zien dat ik niet zelfverzekerd ben, en niet van mezelf houd, dan kunnen ze mij heel makkelijk pakken. Als ik dat zelfvertrouwen en die zelfverzekerdheid uitstraal, dan ben ik niet meer zo’n makkelijk doelwit. Het wordt dan lastiger om mij te discrimineren.

“Ik geef ze weinig kans om mij te discrimineren, omdat ik uitstraal dat ik hou waar ik vandaan kom.”

Op mijn stage waren al mijn collega’s allochtonen. Iedereen ging elkaar telkens pesten op basis van hun achtergrond. Ik straalde juist heel veel zelfvertrouwen uit, en daardoor konden ze mij niet zo gemakkelijk pakken. Ze wisten dat als ze iets zeiden, ik op een bepaalde manier antwoord kon geven waar zij niks mee konden. Het was daardoor voor hun heel moeilijk om mij te discrimineren of grapjes over mij te maken. Als je van iets houdt, dan kan niemand daar een fault in zien om jou te pakken.

Jacqueline

“Wat me het meest heeft geraakt is dat iedereen zo open was om hun verhalen te delen.”

Het was goed om even weg te zijn van Nederland. Om alles op pauze te zetten en gewoon daar te zijn met de groep.
Wat me het meest heeft geraakt is dat iedereen zo open was om hun verhalen te delen.
We werden uit ons eigen milieu getrokken en daardoor kreeg je de ruimte om er naar te kijken, om het te analyseren en om erover te praten.
Iedereen die meeging waren vrienden van mij, en ze hadden allemaal hetzelfde meegemaakt, maar we hadden het er nooit samen over gehad.
Ik dacht altijd dat andere mensen dit soort dingen deden en niet ik.
Afkomst is een deel van wie je bent, maar het is niet wie je bent.
Wat ik vooral heb geleerd is om vragen te stellen.
Veel jongeren hebben een racistische ervaring meegemaakt, maar sommigen hebben geen idee wat ze er mee moeten doen.
Ik zie nu dat je de kans hebt om toch gewoon jezelf te zijn in deze maatschappij, ook al worden er bepaalde verwachtingspatronen op je geplakt door bijvoorbeeld de media.
Wanneer je jezelf durft te uiten, kom je er al snel achter dat je niet zo alleen bent als je denkt.
De moed van anderen heeft mij ertoe gedwongen om nog eens kritisch naar mezelf te kijken.
Ik was vooral boos op mezelf dat ik in zo’n situatie geen weerwoord heb.