Sierano

“Iedereen die meeging waren vrienden van mij, en ze hadden allemaal hetzelfde meegemaakt, maar we hadden het er nooit samen over gehad.”

Ik ben iemand die ergens lang in kan blijven hangen. Ook kan ik me heel erg verantwoordelijk voelen voor dingen waar ik me niet verantwoordelijk voor hoef te voelen. Of ik kan me te lang verantwoordelijk voelen voor iets dat eigenlijk al voorbij is. Ik heb door de documentaire heel veel tools gekregen om dingen te verwerken. Voorheen was het vooral een kwestie van negeren. Nu heb ik geleerd om de situatie buiten mezelf te zoeken en te analyseren, en dan aan te geven wat ik niet fijn vind. Het is een combinatie van praten over, en analyseren van een situatie die ongewenst is, en dan je grenzen aangeven.

“Ik had een afweermechanisme tegen zulke gebeurtenissen.”

Het verhaal (zie filmpje) dat ik heb gekozen voelde voor mijzelf op dat moment niet zo heftig. Toch raakt het je eigenlijk diep van binnen natuurlijk wel. Anders had ik ook niet die foto gemaakt als bevestiging die de situatie tegensprak, of als verzachting. Daarom wilde ik vooral dat verhaal vertellen, als een leermoment voor mezelf, maar ook voor andere mensen die zo’n situatie moeilijk vinden. Ik deed op dat moment niks, omdat ik niet wist wat ik er mee aanmoest. Dat was meer uit onwetendheid.

“Wat andere mensen zeggen is niet per se een feit of een waarheid.”

Het gaat erom dat je niet bang bent voor een beoordeling. Als je van tevoren er al vanuit gaat dat mensen je op een bepaalde manier zien, dan wordt het lastig. Dat inzicht heeft me heel erg geholpen. Voorheen was ik toch wel een beetje huiverig op sommige momenten. Ik was bang om te praten, of hield me een beetje schuil zodat ik niet opviel. Nu kan ik vaker mezelf zijn.

“Om op te vallen moet ik heel erg mijn best doen. Alles wat ik doe, moet ik op eigen kracht doen.”

 

Sierano

“Iedereen die meeging waren vrienden van mij, en ze hadden allemaal hetzelfde meegemaakt, maar we hadden het er nooit samen over gehad.”

Ik heb tijdens mijn leertraject bij Amsterdam Fashion College iets heel belangrijks geleerd. Je moet een onderdeel nemen uit je vak of interessegebied en daar de meester in worden. Voor mij is dat de herenjas geworden. Ik wil uitgroeien tot een gevestigde naam. Ik probeer elke collectie van mijn label zo compleet mogelijk te maken. Daar zit ook een sociaal aspect bij. Ik wil jongeren in de overschakeling naar volwassenheid helpen met wat bij mij ontbrak. Er wordt je geleerd dat je naar school moet gaan, en alle dingen die je leuk vindt opzij te zetten. Ik heb er voor gekozen om dat niet te doen, geprobeerd het te combineren. Op zo’n moment heb geen idee hoe ik dat moet doen, maar ik wil wel heel veel dingen bereiken. Ik ga een project opzetten waarbij jongeren begeleiding kunnen krijgen. Mijn eerste collectie heet daarom ook ‘Standing up for peace of mind’. De collectie omvat tools die je kunnen helpen rechtop te staan in de maatschappij. Het idee is er, maar vanwege gebrek aan mankracht is de uitvoering heel lastig.

Het was goed om even weg te zijn van Nederland. Om alles op pauze te zetten en gewoon daar te zijn met de groep.
Wat me het meest heeft geraakt is dat iedereen zo open was om hun verhalen te delen.
We werden uit ons eigen milieu getrokken en daardoor kreeg je de ruimte om er naar te kijken, om het te analyseren en om erover te praten.
Iedereen die meeging waren vrienden van mij, en ze hadden allemaal hetzelfde meegemaakt, maar we hadden het er nooit samen over gehad.
Ik dacht altijd dat andere mensen dit soort dingen deden en niet ik.
Afkomst is een deel van wie je bent, maar het is niet wie je bent.
Wat ik vooral heb geleerd is om vragen te stellen.
Veel jongeren hebben een racistische ervaring meegemaakt, maar sommigen hebben geen idee wat ze er mee moeten doen.
Ik zie nu dat je de kans hebt om toch gewoon jezelf te zijn in deze maatschappij, ook al worden er bepaalde verwachtingspatronen op je geplakt door bijvoorbeeld de media.
Wanneer je jezelf durft te uiten, kom je er al snel achter dat je niet zo alleen bent als je denkt.
De moed van anderen heeft mij ertoe gedwongen om nog eens kritisch naar mezelf te kijken.
Ik was vooral boos op mezelf dat ik in zo’n situatie geen weerwoord heb.