Soulayma

“We werden uit ons eigen milieu getrokken en daardoor kreeg je de ruimte om er naar te kijken, om het te analyseren en om erover te praten.”

Je kon eerlijk je mening geven, ondanks dat je soms dingen zei die je normaal niet zou zeggen uit schaamte, of verlegenheid, of respect voor de ander, of misschien zelfs uit angst voor anderen. Stel dat we in Amsterdam waren gebleven, dan neem je toch al die dingen van thuis, van buiten, je werk, je privé, met je mee. Ondanks dat je misschien eerlijk had willen zijn, was er door alle ditjes en datjes geen ruimte voor geweest. Je blijft teveel met de buitenwereld bezig. In Frankrijk waren we volledig gefocust op ons, en gingen we elke dag samen het proces weer in. We gingen naar elkaar luisteren, met elkaar praten, met elkaar voelen, met elkaar huilen, met elkaar schreeuwen, en boos worden. Op de gekste momenten kwamen de mooiste discussies en verhalen naar boven.

“Mijn boosheid werd vervangen door begrip.”

Er is veel onwetendheid van beide kanten. Ik merkte dat alleen al de zwarte jongeren uit de documentaire veel vragen hadden over onze cultuur en ons geloof, simpelweg omdat ze het niet kenden. Ze vroegen bijvoorbeeld of het echt waar is dat vrouwen een hoofddoek moeten dragen. Het is niet zo dat zij nog nooit met moslims in aanraking zijn gekomen. Het zijn mensen die ook moslims kennen en in hun nabije omgeving te maken hebben met moslims. Zij hadden al onwetendheid, laat staan de grote groep witte Nederlanders die veel minder contact heeft met dé moslim, of dé Marokkaan, of dé buitenlander.

“Ik moest me altijd verantwoorden voor de grote groep moslims, terwijl ik daar helemaal niks mee te maken heb.”

Ik kreeg veel meer begrip voor witte Nederlanders, omdat ze het ook gewoon niet kennen. Wat voor mij heel normaal en gewoon is, is voor hun super raar. Ik heb daarom nu veel meer geduld gekregen en nog meer wil om nog meer mensen toch maar weer uit te leggen dat ik die verantwoordelijkheid niet heb. Ik vind het nu steeds minder erg, want het moet gewoon duidelijk gemaakt worden. Er is veel van mijn boosheid verdwenen.

“Er is een grote grijze massa, en dat geeft me hoop.”

 

Soulayma

“We werden uit ons eigen milieu getrokken en daardoor kreeg je de ruimte om er naar te kijken, om het te analyseren en om erover te praten.”

Het lijkt soms alsof er alleen maar een zwart Nederland en wit Nederland is; de anti-pieten en de pro-pieten. Ik heb gezien dat er ook een hele grote grijze massa is. Dat zijn mensen die denken: “We leven met z’n allen in een land. We hebben het er maar mee te doen. We willen niet bij de pakken neer gaan zitten, dus wat gaan we er aan doen?” Die grote massa wordt in mijn ogen steeds groter en dat vind ik alleen maar mooi. Ik ben dus niet alleen, er zijn meer mensen die er zo over denken.

“Ik hou er niet van om een slachtofferrol aan te nemen.”

Ik heb er een week over gedaan om mijn verhaal te vertellen, stomweg omdat ik niet durfde. Uiteindelijk heb ik het wel gedaan en dat kwam mede door de mensen naast mij. De groep gaf me die kracht. Ik kreeg het gevoel dat het oke is, en dat ik het er best over mag hebben. Het is dus niet van: “Kijk ik word gediscrimineerd, oh wat ben ik zielig.” Door je verhaal te doen word je juist alleen maar sterker.

Het was goed om even weg te zijn van Nederland. Om alles op pauze te zetten en gewoon daar te zijn met de groep.
Wat me het meest heeft geraakt is dat iedereen zo open was om hun verhalen te delen.
We werden uit ons eigen milieu getrokken en daardoor kreeg je de ruimte om er naar te kijken, om het te analyseren en om erover te praten.
Iedereen die meeging waren vrienden van mij, en ze hadden allemaal hetzelfde meegemaakt, maar we hadden het er nooit samen over gehad.
Ik dacht altijd dat andere mensen dit soort dingen deden en niet ik.
Afkomst is een deel van wie je bent, maar het is niet wie je bent.
Wat ik vooral heb geleerd is om vragen te stellen.
Veel jongeren hebben een racistische ervaring meegemaakt, maar sommigen hebben geen idee wat ze er mee moeten doen.
Ik zie nu dat je de kans hebt om toch gewoon jezelf te zijn in deze maatschappij, ook al worden er bepaalde verwachtingspatronen op je geplakt door bijvoorbeeld de media.
Wanneer je jezelf durft te uiten, kom je er al snel achter dat je niet zo alleen bent als je denkt.
De moed van anderen heeft mij ertoe gedwongen om nog eens kritisch naar mezelf te kijken.
Ik was vooral boos op mezelf dat ik in zo’n situatie geen weerwoord heb.