Winston

“De moed van anderen heeft mij ertoe gedwongen om nog eens kritisch naar mezelf te kijken.”

Wat ik me kan herinneren is dat ik in het begin niet erg enthousiast was. Dit was geen onderwerp waar ik me in mijn dagelijks leven mee bezig hield. Ik ging dan ook naar de opnamen toe met het idee dat racisme niet of nauwelijks van invloed op mij was geweest. Ik wist niet of ik iets zinnigs kon bijdragen. Wat indruk op mij maakte was de openheid van de andere deelnemers. Ik vond het moedig hoe ze zichzelf blootstelden en hun verhalen deelden.

“Hun moed tijdens de opnamen heeft mij ertoe gedwongen om nog eens kritisch naar mezelf te kijken.”

Als ik echt eerlijk ben tegen mezelf kom ik tot de conclusie dat ik toch niet zonder kleerscheuren ben ontsnapt: (het idee van) racisme heeft wel degelijk invloed gehad op mijn leven. Niet direct op mijn school of carrière, maar wel op mijn ervaring van opgroeien in Nederland. Let wel: niemand leeft zonder schade op te lopen. Iedereen wordt geconfronteerd met uitdagingen. Ik zeg dan ook zeker niet dat het leven als allochtoon in Nederland een onmogelijke taak is, of dat allochtonen constant tegen de stroming in moeten zwemmen. Integendeel, ik ben blij dat ik in Nederland opgegroeid ben.

“Ik denk echter wel dat bepaalde uitdagingen uniek verbonden zijn met het bestaan als allochtoon in de Nederlands samenleving.”

 

Winston

“De moed van anderen heeft mij ertoe gedwongen om nog eens kritisch naar mezelf te kijken.”

Die uitdagingen zijn, hoe je het ook wendt of keert, onderdeel van het leven in het Nederland van de 21e eeuw. Ontkennen of onderschatten lijkt me een gemiste kans om van Nederland voor iedereen een leukere plek te maken. Ik hoop op een (zelf)kritische, open en constructieve discussie.

Het was goed om even weg te zijn van Nederland. Om alles op pauze te zetten en gewoon daar te zijn met de groep.
Wat me het meest heeft geraakt is dat iedereen zo open was om hun verhalen te delen.
We werden uit ons eigen milieu getrokken en daardoor kreeg je de ruimte om er naar te kijken, om het te analyseren en om erover te praten.
Iedereen die meeging waren vrienden van mij, en ze hadden allemaal hetzelfde meegemaakt, maar we hadden het er nooit samen over gehad.
Ik dacht altijd dat andere mensen dit soort dingen deden en niet ik.
Afkomst is een deel van wie je bent, maar het is niet wie je bent.
Wat ik vooral heb geleerd is om vragen te stellen.
Veel jongeren hebben een racistische ervaring meegemaakt, maar sommigen hebben geen idee wat ze er mee moeten doen.
Ik zie nu dat je de kans hebt om toch gewoon jezelf te zijn in deze maatschappij, ook al worden er bepaalde verwachtingspatronen op je geplakt door bijvoorbeeld de media.
Wanneer je jezelf durft te uiten, kom je er al snel achter dat je niet zo alleen bent als je denkt.
De moed van anderen heeft mij ertoe gedwongen om nog eens kritisch naar mezelf te kijken.
Ik was vooral boos op mezelf dat ik in zo’n situatie geen weerwoord heb.