Yassine

“Het was goed om even weg te zijn van Nederland. Om alles op pauze te zetten en gewoon daar te zijn met de groep.”

Ik vond alle gesprekken en meningen die eruit zijn gekomen heel erg bijzonder. Ik heb zelf niet echt veel gesproken, maar vooral veel geluisterd. Dat heeft me goed gedaan. Daarmee heb ik mijn eigen identiteit kunnen vormen waar ik me tot op de dag van vandaag nog steeds aan houd. Ik was eerst best wel schuw. Beheerst. Ik was heel erg verdedigend naar mezelf toe. Nu ben ik meer aanvallend.

De beste verdediging die je kan hebben is de aanval. Dat is hoe ik het leven nu zie.

Ik ben Marokkaans en woon in Nederland, dus ik weet dat ik niet meteen gelijke kansen krijg. Dat is iets wat moet veranderen in de samenleving. In de huidige situatie moet ik keihard blijven vechten en hopen dat er ooit iets zal veranderen. Alhoewel het er nu niet rooskleurig uitziet, denk ik toch dat ik en mijn kinderen – als ik die ooit zal krijgen – wel goed zullen leven in deze wereld.

“Ik pak ruimte en ik geef het ook.”

Als iemand iets doms wil zeggen, dan ben ik heel assertief. Ik weet niet of dit de juiste manier is om te handelen, maar dat maakt me niks uit. Ik kom wel eens mensen tegen die helemaal in hun eigen bubbel zitten met bepaalde ideeën over Marokkanen. Ik wil niet bevriend zijn met dit soort mensen. Ik blijf heus wel met ze werken, maar we hoeven geen vrienden te worden. Ik ga ook niet neerbuigend tegen ze doen. Maar als ze mij niet het respect geven wat ik verdien, dan krijgen ze dat ook niet van mij terug.

 

Yassine

“Het was goed om even weg te zijn van Nederland. Om alles op pauze te zetten en gewoon daar te zijn met de groep.”

“Ik ben gewoon hier geboren, dus ik heb net zo’n recht om er te zijn als iedereen.”

Het was goed om even weg te zijn van Nederland. Om alles op pauze te zetten en gewoon daar te zijn met de groep.
Wat me het meest heeft geraakt is dat iedereen zo open was om hun verhalen te delen.
We werden uit ons eigen milieu getrokken en daardoor kreeg je de ruimte om er naar te kijken, om het te analyseren en om erover te praten.
Iedereen die meeging waren vrienden van mij, en ze hadden allemaal hetzelfde meegemaakt, maar we hadden het er nooit samen over gehad.
Ik dacht altijd dat andere mensen dit soort dingen deden en niet ik.
Afkomst is een deel van wie je bent, maar het is niet wie je bent.
Wat ik vooral heb geleerd is om vragen te stellen.
Veel jongeren hebben een racistische ervaring meegemaakt, maar sommigen hebben geen idee wat ze er mee moeten doen.
Ik zie nu dat je de kans hebt om toch gewoon jezelf te zijn in deze maatschappij, ook al worden er bepaalde verwachtingspatronen op je geplakt door bijvoorbeeld de media.
Wanneer je jezelf durft te uiten, kom je er al snel achter dat je niet zo alleen bent als je denkt.
De moed van anderen heeft mij ertoe gedwongen om nog eens kritisch naar mezelf te kijken.
Ik was vooral boos op mezelf dat ik in zo’n situatie geen weerwoord heb.